Vroeger was niet alles beter, maar wel veel. Het verloop van tijd had onbetwist veel schade aan de wereld toegebracht.

Persephone had met afgunst moeten aanzien hoe bossen met de grond gelijk werden gemaakt voor de aanleg van akkers om eten te verbouwen voor een groeiende bevolking, oorlog vernielde de potentie van de lente om tot bloei te komen met de vernietiging die zij in haar wake achterliet en het respect dat men koesterde voor de natuur verdween steeds vaker als sneeuw voor de zon.

("Oh, lieverd, jij gaat de moderne tijd haten," hadden de Fates opgemerkt toen ze haar ongenoegen uitte tijdens een overleg tussen hen en Hades, wat dat ook mocht betekenen.)

De natuur ging in vlammen op, en daarmee ook de laatste restjes kalmte die ze nog bezat.

Er was echter een ontwikkeling waar ze wel achter kon staan: de kunst van het beeldhouwen. Zittend op Hades' troon in de troonzaal, met een groot vierkant marmeren beeld dat op zijn plaats was gebracht door de ongelukkige wachters die in de buurt waren, en een grote bak popcorn, kon Persephone haar ogen niet losscheuren van het scherm, waarop Iris de livebeelden van een zeker iemand projecteerde.

Adriaen knielde naast hem neer en legde zachtjes Eugenio's hoofd op zijn schoot neer. Er was niets meer voor hem te doen

"Argh!" De gepofte maïs raakte het beeld, en plofte met een doffe 'pof' neer op de marmeren vloer. "Waarom gebeurt dit nou altijd?"

Persephone zuchtte diep. Dit was verre van de bedoeling. Eugenio was haar pion, hij was altijd bedoeld om te sterven. Maar Adriaen moest daardoor vernietigd zijn, en dat was niet het geval.

Ja, hij was verdrietig, maar niet met een gebroken hart dat nooit meer zou kunnen helen. "Fates!"

"Ja, Mijn Koningin?"

"U riep?"

Persephone rolde haar ogen terwijl ze overeind ging zitten in haar troon, haar gewaad gladstrijkend. "Jullie hadden mij gezegd dat ik mijn wraak zou krijgen. Mijn pion is echter van het schaakbord verwijderd."

Lachesis boog haar hoofd, maar Antrepos mompelde zacht, maar duidelijk verstaanbaar aan haar zus Clotho: "Kan ze niet beter iets nuttigs doen met haar leven dan zo obsesseren over een enkele sterveling? Hades was gisteren zowat aan het huilen door haar afwezigheid, ook al is het winter."

"Moet ik jullie eraan herinneren wie hier de Koningin is? Mijn man steunt mij in mijn ondernemingen en weet hoe belangrijk dit voor mij is. Beantwoord mijn vraag."

De troonzaal werd een paar graden kouder, en de Fates bogen nu alle drie voor Persephone. Clotho, die het oog bezat, was degene die het woord nam: "Mijn Koningin, in de toekomst van de sterveling ligt een liefde zo puur dat zij slechts eens per eeuw kan voorkomen. Tijd is de vijand van de twee en zal ons de levensdraad laten doorknippen van het Fae-kind."

"Fae-kind." Persephone trok haar wenkbrauwen op. "Nou wordt het eindelijk interessant."

Haar wraak zou zo zoet zijn als de eerste bloesem in maart, en het vergif van de liefde zal zijn leven verwoesten. Dit riep om maar één ding.

"Hades, kom kijken hoe Adriaen's leven wordt verpest door de tijd, en mij!"

Hoe beter iemand ten onder zien gaan, dan samen met je eigen geliefde die de tijd nooit van je kon afpakken? Ironie, is in deze situatie gepast. Bovendien werd het hoogtijd voor quality time met haar echtgenoot.

-

Geschreven door Storylover_books