Quand prenguèri lo contraròtle de mas pensadas, la guariá comencèt

Lo moment ont me rendiguèri compte que podiái causir quant de temps pensavi al suicidi — es alara que ma vertadièra guariá comencèt.

Abans, passavi d'oras entièras perdut dins aquelas pensadas escuras. Me consumissián. Mas amb lo temps, capitèri a reduire aquò... primièr a dètz minutas, puèi cinc... enfin, solament una minuta.

Perqué? Perque acabèri per comprene quicòm de simple, mas que cambia tot:

Las pensadas suicidàrias garisson pas la dolor — la mantenon dobèrta.

La dolor a besonh de guariá, pas de repeticion

Quand sèm dins una dolor emocionala prigonda, las pensadas suicidàrias pòdon semblar una sortida — mas reparan pas res.
Reduson pas la dolor. Donan pas cap de responsa.

Son coma un disc trencat, que fa lo torn sens jamai s'arrestar.

Mas passar quitament dètz minutas a aprene cossí aliviar ta dolor — cossí la consolar, la comprene, li daissar l'espaci per se garir — es fòrça mai poderós que dètz minutas dins la desesperança.

Cada còp que causissiái la guariá — quitament quand i cresiái pas — quicòm en ieu se desplaçava. Quicòm s'almorzigava.

La guariá demanda de practica, mas fonciona

Me soi pas garit d'un còp. Mas ai contunhat d'aprene:

De tecnicas novèlas;

D'aisinas melhoras;

De pichòtas causidas cotidianas que rendián mon mond interior mai segur;

E aquelas minutas que passavi abans dins las pensadas suicidàrias?
Las remplaçavi per d'aisinas, de saber, e de guariá.

Enfin, ai tant aprés qu'ai començat a sentir qu'aviái una vertadièra escasença — pas solament de subreviure, mas de plan viure.