De « pas sa » a la patz: cossí ai aprés a garir mon esperit

Passèri fòrça temps dins un estat que qualques gents aurián pogut sonar « fòu ». M'agrada pas aquel mot, perque lo tròbi vièlh e injust, mas coma parli de ieu e pas d'autras personas, l'utilizi. En realitat, èsser « fòu » voliá dire que mal interpretavi mon imaginacion.

Cresquèri dins un mond ont los profètas e los mèdiums èran considerats coma reaus — e aquò formèt mon biais de pensar. Comencèri a creire que mas pròprias pensadas èran de profecias. Escotavi cada pensada coma se foguèsse vertat. Cresiái que las gents podián legir dins mon esperit. M'ensenhèron aquò, d'un biais. Aviái tòrt, mas o sabiái pas. Aquò menèt a de paranoia, de confusions, e a d'innombrablas cauchemars psicotics.

Mas aquí es lo problèma de nòstra faiçon de diagnosticar las personas.

Los limits de las etiquetas

Los mètges fan sovent un diagnostic aprèp una rencontra brèva — e puèi l'etiqueta demòra.
Mas e se cambiàvem aquela faiçon de veire lo diagnostic ?

Se un mètge m'aviá demandat perqué cresiái que las gents legissián dins mon esperit, e que m'èri sondat prigondament, auriái vist que èri pas "fòl" — èri estat mal ensenhat quand èri enfant, e aquò aviá format mon esperit.

Èri dins un biais de pensar fals ? Absoludament.
Èra racional ? Non.
Èra sa ? Pas brica.

Mas aquí es ont mon vejaire diferís de fòrça mètges : ai aprés.

Amb lo temps, aprenguèri de mas errors de pensada. Comencèri a comprene que las pensadas pòdon mentir. Arrestèri de veire cada idèa coma una profecia. Demandèri de pròvas a mon pròpri esperit abans d'i creire. Cerquèri de pròvas que las gents podián pas legir dins mon esperit.

Pauc a cha pauc, passèri de la paranoia a la patz, e venguèri un ajudaire pausat e enrasigat.
Ai pogut ajudar d'autras personas qu'avián paur que lor esperit siá legit.
M'ensenhèron quicòm de fals, e ai pogut ensenhar a d'autres que tanben èran estats mal ensenhats.

Nòstras espròvas pòdon venir lo remèdi d'un autre.

Los diagnostics deurián èsser temporaris

Cresi que los diagnostics deurián sovent èsser temporaris, pas de tota la vida.

Per exemple :

« Aquesta persona a, per un temps, un trastorn esquizoafectiu. »

Es pas rasonable que qualqu'un que te coneis gaire — aprèp una sola visita — te done un diagnostic que te definirà per totjorn.
Especialament quand las personas pòdon garir.

La sciéncia sosten la recuperacion

Ai trabalhat dins un programa per joves amb primièra episòdi de psicosi.
La recèrca mòstra que aqueste grop d'edat pòt se recuperar d'un biais remarcable amb las bonas informacions, lo sostèn e las intervencions adequadas.

Mon vejaire es pas sonque una opinion personala — es sostengut per la sciéncia.
Las personas pòdon e fan de recuperacions après d'errors de pensada, e tornan viure de vidas plenas e normalas.
Aquò es una vertat scientifica reconeguda per la comunautat medicala.
E ieu meteis, ai vist de personas garir d'un biais de pensar incorrècte.
Las personas pòdon se recuperar. Cal pas jamai abandonar.

En resumit

Soi la pròva viventa que los esperits pòdon se garir.
Las etiquetas devon pas èsser de penas a perpetuitat.
Amb lo temps, l'aprendissatge e lo sostèn, las personas pòdon passar del caòs a la patz — exactament coma o faguèri ieu.

En plaça de te condemnar per d'errors de pensada, aprèn-ne.
Amb lo temps, los tornaràs pas far.

Benlèu qu'as ausit de voses e que t'es enganat.
Ara sabes que las voses pòdon mentir — garda aquò amb tu.

O benlèu qu'una pensada te diguèt : "Vai al casinò" e que perdiguères tot.
Aprèn.

Sèm d'èssers que creson e aprenon amb lo temps.
Podèm aprene de nòstres moments de « pas sa » fins a çò qu'aquelas experienças venguen racionalas e sanas.