De voler morir a voler se garir

Ai comprés quicòm d'important: quand aviái de pensadas suicidàrias, en realitat, èra pas la mòrt que voliái — èra la guariá.
Cambiar la lent per ont regardavi lo mond a tot cambiat.
Pensar al suicidi m'aviá jamai resolgut cap de problèma; aquò me manteniá solament clavat dins la dolor.
Mas quand cambièri ma perspectiva, comencèri a veire ma vertadièra mission.

Me rendiguèri compte que çò que voliái vertadièrament, èra de garir la dolor prigonda e torturada que portavi dempuèi d'annadas.
Un còp qu'o sabiái, ai enfin agut un objectiu: aprene la guariá e garir la dolor ela meteissa.
Èri dins una dolor extrèma, doncas caliá trabalhar fòrt — mas aquò me donèt una direccion.

Aprene a garir mos sentiments

Comencèri d'aprene cossí garir mos sentiments.
Los mètges anan sonar aquò « regulacion emocionala » — un ensems d'abilitats que t'ajudan a traversar las emocions dolorosas e a t'aprochar d'un estat de benèsser.

Aprenguèri a nourrir pas mai las pensadas negativas ni las generalizacions del tipe:

« Ma vida marcha jamai »,
« Aurai pas jamai res »,
« Pòdi pas subreviure. »

A la plaça, comencèri a remarcar quand mon pensament se virava al negatiu, e practiquèri de pensadas mai realistas e esperançairas:

« Ma vida a pas encara marchat, mas pòt marchar. »
« Ai pas grand causa ara, mas pòdi bastir mai. »
« Pòdi subreviure. »

Recentrar mon esperit

Trabalhèri tanben per reduire las pensadas obsessivas sus las relacions (tan plan coma podiái).
Practiquèri de biais de pensar que sostenavan ma guariá.
Escotavi d'istòrias de personas que avián depassat lors pròpris combats — de còps sens me rendre compte que aquò m'ajudava a ieu tanben.

Ara, al luòc de pensar « Vòli morir », pensi « Vòli garir aquela dolor. »
La primièra pensada te mena pas endavant; la segonda te dòna un objectiu.

E un còp qu'as aquel objectiu, pòdes ne parlar a ton terapeuta, a tos amics, o far recèrcas tu meteis per saber cossí garir la dolor.