Hades noemde Persephone zijn anjer, maar in werkelijkheid was ze een rozenstruik. Hades zag haar namelijk als een beeldschone godin, iemand die schitterde in zonnige jurken, iemand die geen gouden kroon nodig had om macht te hebben. In plaats van een gouden kroon had ze gouden lokken haar, versierd met een kroon van madeliefjes, anjers of dahlia’s. Dat was het beeld dat Persephone anderen voorhield, het beeld dat ze eiste van anderen.

Toch had ze doorns, iets wat weinig mensen zagen. Ze bezat een woede diep vanbinnen die ze niet los kon laten. Ze was woest op oneerlijkheid in de wereld, woest op onwetendheid en woest op onkunde. En op een of andere manier, sloeg Adriaen een homerun op al deze factoren door zijn woorden.

Bloemen waren niet waardeloos, hoe hij het ook beweerde. Bloemen gaven vreugde en afsluiting in het leven, bij huwelijken en begrafenissen. Sterker nog, bloemen redden levens, aangezien de lente een einde maakte aan seizoensgebonden depressies.

Lente gaf leven aan de wereld, het zorgde voor baby geitjes en zonnigheid en een nieuw begin van de wereld. Het was de taak van Persephone om over de wereld te waken tijdens deze periode en ze werd hiervoor geëerd door iedereen, zoals het de mensheid betaamt.

Tenminste, ze dacht dat ze door iedereen vereerd werd. Tot ze in de glazen bol van de Fates hoorde hoe Adriaen zijn gedoemde woorden sprak. En voor dat zou hij boeten.

“Knip zijn levensdraad door,” zei Persephone resoluut. Ze wees naar Adriaen en zijn arrogante gezicht, die ze al te graag wou slaan. “Maak zijn lot kapot. Laat Thanatos hem naar de onderwereld dragen.”

De drie Fates keken haar aan met opgetrokken wenkbrauwen. Antropos bezat het oog dat de drie deelden deze keer, Clotho de tand. Het was Lachesis die sprak.

“U weet dat we dat niet kunnen doen, Persephone.”

Het bloed bonkte door Persephoness hart. Haar ogen spuwden vuur. Ze was klaar om iemands keel door te snijden.

“Maakt me niet uit. Mijn man is Hades, de heer van de onderwereld. Hij staat achter mij en zal alles beamen wat ik je opdraag. Snijd Adriaens levensdraad door.”

Toen de Fates niet bewogen, slaakte Persephone een kreet. “Ik moet ook alles zelf doen!” Ze duwde de drie Fates aan de kant en keek nog een keer goed naar Adriaen, de arrogante jongen die niet wist waar hij het over had. Hij stond naast Aileen, onschuldig maar verveeld.

Hij zou Persephones woede voelen, al was dat het laatste wat Persephone deed. Niemand beledigde haar en kwam er mee weg. Niemand.

Ze gunde de Fates geen blik meer waardig voor ze de kamer uitstormde. Ze rechte haar rug en hief haar kin omhoog. Aan het eind van de dag, was ze een godin, de anjer van Hades. Ze had het lot niet nodig, ze maakte haar eigen beslissingen. Ze zou Adriaen zelf straffen, ze zou elke hap lucht die hij nam een marteling maken op aarde.

-

Geschreven door JuniperRiverz