Persephone haalde haar nagels pas uit de keel van de schim toen Hades haar van hem weg trok. Het grijze bloed van de geschokte man gutste uit zijn keel en bleef aan Persephones nagels plakken.

Een van de vele voordelen van de onderwereld was dat Hades' onderdanen niet nog een keer dood konden gaan. Hen aanvallen was dus een goede uitlaatklep zonder al te ingewikkelde morele problemen te presenteren.

Althans, morele problemen voor Persephone. Ze rolde haar ogen toen Hades haar streng aankeek en sloeg haar armen over elkaar.

Toen Hades zijn mond open deed om haar te kalmeren, stormde ze de hal uit. Ze had geen tijd voor een preek, ze moest een oorlog winnen. Het was immers een zaak van leven en dood, van haar bloedeigen eer. Dat liet ze Hadrian niet zo maar afpakken, kostte wat kost.

Sage en Hadrian hadden elkaar ontmoet in de kerk, precies zoals de Fates hadden voorspeld, ondanks Persephones pogingen om dit te voorkomen. Sterker nog, ze zouden elkaar nog een keer ontmoeten bij de boekenkraam, een romantisch begin van hun relatie. Maar Hadrian had zijn geluk nog niet gewonnen en Persephone kon hun relatie nog in de kiem smoren.

Als ze snel handelde.

Dus teleporteerde ze naar haar laatste redmiddel en minst favoriete trio. De Fates. Eros wachtte daar op haar, zoals ze hem had opgedragen. Hij zat op de grond en leunde tegen het spinnewiel terwijl de zussen levens creëerden en beëindigden.

"Ik heb de pijl van Daphne nodig."

Clotho keek op van haar spinnewiel en gniffelde naar haar zussen. Atropos kakelde terug en knipte een levensdraad door.

"Ben je nou nog je verloren gevecht aan het vechten?" vroeg Lachesis.

"Je zal niet winnen," beaamde Clotho.

Persephone liep in grote passen naar voren en stal het oog uit de hand van Lachesis. Ze gooide het op de grond en stampte er op. De zussen vielen stil. Het oog was nog van hun moeder geweest.

"Ja, Persephone, precies zoals afgesproken."

Persephone aarzelde niet, haar ogen waren koud, haar vuisten gebald.

"Schiet Hadrian neer."

Eros knikte en verdween. Persephone keek glunderend toe van bovenaf hoe hij zijn boog richtte op Hadrian en vuurde.

Ze hield haar adem in, wachtend op het effect. De zwarte hartjes die zouden moeten verschijnen rondom Hadrian, bleven weg. De koude rillingen liepen over haar rug toen ze besefte waarom. Hadrian kon Sage niet haten. Het was pure genegenheid.

Lachesis onderbrak haar gedachten.

"Gaat niet zo goed hè? Ben jij wel een echte godin?"

Hadrian mocht dan wel de slag hebben gewonnen, Persephone zal zegevieren.

-

Geschreven door JuniperRiverz