"Be good ah. Susunduin kita bukas." Sabay halik kay PL.

"Opo."

Inayos ni SL ang seatbelt nito.

"Major, ingatan mo ang anak ko ah. Sabihin mo sakin baby pag inaway ka nyan papa bugbog natin kay Mommy Margaux."

PL giggled.

"Wait, asan pala ang kapatid ko?"

"Medyo dizzy ang commander ko." May ngiti sa labi ni Rigo.

Napangiti si SL. "How many months bro?"

"One month, two weeks, and..." Tinignan pa ni Rigo ang relo. "Six hours to be exact." Sabay tawa.

"Nice one bro, Mahalay ka talaga."

"Daddy what's mahalay po?"

"Wala baby, wag masyadong matanong."

"Hmp." Ismid ni PL.

"Una na kami bro."

"Bye Daddy." Nag flying kiss pa si PL.

"Bye baby, I love you." Kinawayan niya ang mga ito hanggang tuluyang makalabas ng gate ang kotse ni Rigo.

***

Kiming lumakad si Zia palabas ng garage.

Nakita niyang lumabas ang itim na fortuner mula sa maluwang na gate kasunod ang pag pasok ng isang hi-lux. Sa pag kaka tanda niya sasakyan iyon ni SL.

"Your mom is here." Narinig niya ang boses ni SL.

Naramdan ni Zia ang pag hina ng mga tuhod.

Huminto ang sasakyan sa harap nila.

Binukasan ni SL ang likurang pintuan at inalalayan sa pag baba ang kanyang mama.

Sa nanlalabo niyang paningin, nakita niyang inabot ni SL ang pisngi ng mama niya. Her mom looks so tired, kapansin-pansin din ang pagbabago sa posture nito.

"Zia." Her mom.

Inilang hakbang lang ni Zia ang pagitan nila bago niya ito niyakap ng mahigpit. "I'm sorry ma.." Halos hindi niya nasabi ang mga salitang iyon ng maayos dahil sa labis na pag iyak.

"Its OK.." Umiiyak narin ang mama niya. "I told James I'm not going home hanggat hindi pa kita nahahanap. I'm sorry baby."

Inalo niya ang anak. "Tahan na. We have plenty of time to talk." Her mom wiped her tears, pero parang bukal ang mga luha niya.

"Ma I'm so sorry." She sob.

"Shh..."

Pakiramdam ni Zia kulang ang mga salita. Masama ang loob niya sa sarili dahil ni minsan hindi niya nagawang puntahan ito, hindi niya nagawang mahanap ang mama niya sa loob ng apat ng taon.

They both weep.

***

Matapos ang mahabang oras ng iyakan, nagawa ding mag kwento ni Zia sa mama niya.

Para silang nabunutan ng tinik sa dibdib.

Matapos non ay ang masarap na kwentuhan.. Hindi ma awat ang kwento ng bawat isa.

Doon din nalaman ni Zia na gumising ang kanyang mama pagkatapos ng kulang sa dalawang taon mula sa pag kaka aksidente nito. And her mom searched for her ng higit sa dalawang taon.

"Wait, asan nga pala ang apo ko?" Tanong ng mama niya.

Natigilan si Zia. "Apo?"

"You haven't meet your daughter?"

Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. "P-PL?"

Napangiti ang mama niya. "She's so lovely anak."

Bigla siyang napa tayo. "Excuse me ma, m-mag pahinga na muna po kayo, I'll be back."

Mabilis na lumabas siya ng kwarto. Nilakad niya ang hallway at sinilip ang kwarto ni SL, its empty. Sunod na tinungo niya ang private office nito.

"Hindi ka ba marunong kumatok." Komento ni SL. Naka tuon ang tingin nito sa hawak na folder.

"Totoo bang anak ko sya." Its not a question, but a confirmation.

"Now you're asking.." Hindi parin siya tinitignan nito. "Yeah." Walang gana ang boses nito.

Napa singhap siya. "So kung hindi ako mag tatanong hindi mo sasabihin?"

"Uhuh." Nakakaloko ang tono nito.

"Why didn't you tell me?!" Nanginginig ang boses niya kasunod ang pag patak ng mga luha.

Sinara ni SL ang folder at hinagis iyon sa mesa. "You never asked."

"Damn reason!"

Tinitigan siya ni SL. Gusto niyang mahimatay sa titig nito.

"Damn reason?" He sound so dangerous, bigla itong tumayo. "Damn reason yeah! Four years Zia! So now you care sa mga bagay na ikaw mismo ang nang iwan?!"

She held her breath, Hindi siya maka hinga.

Tinawid ni SL ang pagitan nila. "Inintindi kita. Because of your Mom. Pero walang Zia na dumating doon, damn reason right?!" Namumula ito sa galit. "I'm your husband but you chose to leave! With whom?!" SL held her shoulders. Ga hibla lang ang pagitan ng mukha niya dito. Parang kadena ang mga palad nito.

Napangiwi siya sa higpit ng pag kakahawak ni SL.

"N-no you don't understand--"

"Shut up!"

Binitiwan siya nito. "I don't wanna hear your DAMN REASONS!"

Kasunod na narinig niya ang marahas na pag sara ng pinto.

Siya naman ay naiwan na parang kawawang bata.

Nasapo niya ang mga labi para pigilan ang labis na pag hikbi. Nanlulumong napaluhod siya.