La dolor ignorada darrèr las crisi suicidàrias

Dins mon experiéncia, los moments ont soi estat mai pròche del precipici èran pas causats unicament per de pensadas sens esperança — èra la dolor.
Pas una dolor fisica, mas una dolor emocionala, prigonda e subrecarganta, que semblava impossibla d'escapar.
Èra coma se me cremassin viu a l'interior, sens cap de sortida.
Sabi que mas luchas personalas i an contribuit, mas çò que m'a mai colpat èra que degun semblava se concentrar sus lo soulajament de la dolor en ela meteissa.
Perqué?

Quand perdèm un membre, correm a l'espital per aver de tractament e d'analgèsics — perque sens aquò, contunhariam de cridar.
Alara, perqué los mètges considèran pas las personas en crisi suicidària coma essent tanben dins una dolor insuportabla?
Aquò a pas cap de sens.

Qué pòt far vòstra generacion?
Començatz de parlar de la necessitat d'un soulajament uman e urgent per las personas dins una angustia emocionala aguda — quicòm que tracta la dolor directament, e pas solament los simptòmas que l'enròdan.

Ara, vòli èsser clar: çò que m'a vertadièrament guarit, aquò foguèt lo trabalh sus ieu meteis.
Passèri d'annadas a aprene, a créisser, e a confrontar la dolor fàcia a fàcia.
Sens aquel esfòrç, seriái pas ont soi uèi.
Mas pendent los moments los mai terribles — quand la dolor èra al pus naut — m'auriá fach un ben immens d'aver un soulajament immediat e eficaç.

Las gents arríban pas a la crisi sens rason.
Dins mon cas, la rason èra la dolor.
E tant que tractarem pas la dolor emocionala amb la meteissa seriósitat que la dolor fisica, contunharem de passar a costat de çò que compta vertadièrament.