Toen ik naar de dokter ging

Toen ik naar de dokter ging en zei dat ik suïcidaal was, vroeg hij me:
"Waarom? Waarom wil je dat doen?"

En ik had geen idee.

Op dat moment besefte ik niet dat mijn suïcidale gedachten complex waren — omdat mijn leven complex was. Ik wist niet hoe ik moest antwoorden.

Dus hier is mijn theorie.

De technologie weet al veel over de redenen waarom mensen suïcidaal worden. Er is veel onderzoek gedaan. Hoewel het duidelijk is dat we nog niet alle antwoorden hebben (anders zouden er geen zelfmoorden meer zijn), hebben we er al een aantal.

Dus waarom draaien we de aanpak niet om?

In een veilige omgeving kun je iemand een lange lijst geven van factoren waarvan bekend is dat ze bijdragen aan suïcidale gedachten of gedrag. Laat de patiënt de lijst doornemen, aangeven wat van toepassing is, en vervolgens een herstelplan opstellen.

Toen mijn arts mij vroeg waarom ik suïcidaal was, was ik te ziek om het te weten.
Als ik toen een lijst had gehad met mogelijke oorzaken — en ruimte om zelf iets toe te voegen — had ik misschien al een plan kunnen maken.

We moeten niet verwachten dat iemand in crisis precies weet wat hij nodig heeft. Hun denken is op dat moment niet op zijn best.

Dus geef mensen een lijst met mogelijke redenen, laat ze kiezen wat bij hen past, en help hen een herstelplan op te stellen.