Depassar lo pes d'un diagnostic

Fòrça personas recebèron un diagnostic de santat mentala e, sens s'en rendre compte, apondon un autre problèma per dessús. Començan a pensar :

« Jamai serèi pas capitat. Serèi totjorn aquela persona pel rèsta de ma vida. »

Mas aquò, es un problèma que se fan eles meteisses.

Quand recebèri mon diagnostic de TOC (tròble obsessiu-compulsiu), èra devastat.
Cresiái vertadièrament que ma vida èra acabada.
Aquela epòca, èri dins una dolor tan granda que me sentissiái suicidari.

Mas una pichòta experiéncia me donèt d'esperança.
Ajudèri una femna vièlha a retrobar son marit.
Èrem dins un quartièr dangierós, amb de trafic de dròga, de prostitucion e de raubaires. Èra nuèch.
Sens ieu, benlèu seriá demorada perduda tota la nuèch.

Aquò èra una causa pichòta, mas per ieu, significava fòrça.
Me diguèri : « Ai lo TOC, mas soi important.
Soi important perque ajudi los autres.
E aquò, n'i capitarai. »

Lo moment del cambiament

Decidiguèri que podiái èsser capitat.
Obtinguèri un mastèr en administracion publica — un succès academic.
Mas aquò me donèt pas lo trabalh que voliái.

Ai renonciat ? Non.

Aprenguèri cossí me garir e comencèri a trabalhar dins un espital, ajudant las personas a se garir.
Mas venguèt tròp esgotant, e lo salari èra bas, alara partiguèri.

Puèi comencèri d'escriure de libres e de los donar gratuitament.
Aprèp aquò, comencèri a bastir de pous dins de païses del tresen mond.

La leçon

Aquí es çò que vòli dire :

Per mai de pòrtas que se te tampen en fàcia, es jamai lo moment d'abandonar.

E, tot parièr d'important :
Pòdes èsser capitat, quitament se patisses de mantun trastorn mental.

Creis pas jamai qualqu'un que te ditz lo contrari.
Mos pròpris problèmas de santat mentala m'an ensenhat cossí ajudar los autres que n'an tanben.